W ostatnich latach „open world” stało się niemal magicznym hasłem. Każda gra musi być większa, szersza, bardziej otwarta niż poprzednia. Ale gdzieś po drodze pojawiło się pytanie: czy rozmiar faktycznie ma znaczenie? I czy większy świat to automatycznie lepsza gra?

Przez lata to było jak klątwa: jeśli coś powstawało na podstawie gry – pewnie będzie słabe. Każdy gracz to znał. Wychodził film/serial na podstawie ulubionej gry i… zamiast ekscytacji – cringe, rozczarowanie i pytania „kto to w ogóle zatwierdził?”. Ale coś się zmieniło. I to poważnie.

Jeszcze kilka lat temu branża gier była pełna złowieszczych przepowiedni: single-player umiera, wszystko będzie online, bez multiplayera nie istniejesz. Faktycznie – rynek zalewały gry-usługi, battle royale, kooperacyjne strzelanki i MMO. Ale wiecie co? Gry dla jednego gracza nie tylko przeżyły, ale mają się lepiej niż kiedykolwiek.