Co roku, mniej więcej w tym samym momencie, wraca pytanie: czy warto kupować kolejną FIFĘ, a właściwie od kilku lat EA Sports FC? I chyba nie ma sensu udawać, że każda nowa odsłona jest wielką rewolucją. Seria od dawna rozwija się przede wszystkim poprzez ewolucję. EA zmienia poszczególne elementy, dodaje nowe funkcje, poprawia gameplay i próbuje znaleźć kolejne sposoby na to, żebyśmy chcieli spędzić z grą następny rok.
Sam gram w tę serię od FIFA 15 i przez ten czas zdążyłem zobaczyć już naprawdę sporo zmian. Najważniejszym trybem jest dla mnie oczywiście Ultimate Team, w którym spędzam zdecydowanie najwięcej czasu. Dlatego właśnie na nim skupiam się w tej recenzji, choć oczywiście sprawdziłem też inne nowości przygotowane przez EA.
EA Sports FC 27 testowałem na Xbox Series S. Czy tegoroczna odsłona faktycznie daje wystarczająco dużo powodów, żeby ponownie wejść w cały ten grind?
Gameplay dostał kilka naprawdę dobrych zmian
Zacznijmy od tego, co najważniejsze, czyli samej gry na boisku. I tutaj EA wykonało kilka ruchów, które naprawdę przypadły mi do gustu.
Najbardziej zauważalną zmianą są dla mnie prostopadłe podania. W poprzednich odsłonach były one mocno wspomagane przez asystę. W praktyce oznaczało to, że nie zawsze musieliśmy idealnie wycelować w miejsce, w które chcieliśmy posłać piłkę. Gra potrafiła zrobić sporą część pracy za nas. W FC 27 prostopadłe podania są w pełni manualne. Trzeba więc zdecydowanie lepiej wyczuć kierunek oraz siłę zagrania. Na początku może to trochę irytować, szczególnie jeśli ktoś jest przyzwyczajony do poprzedniego systemu, ale po kilku godzinach zaczyna to dawać sporo satysfakcji. Dobre prostopadłe podanie naprawdę jest tutaj dobrym podaniem. Nie wystarczy już po prostu wcisnąć przycisku w odpowiednim momencie. Trzeba jeszcze dobrze przeczytać sytuację i odpowiednio skierować piłkę.
To jest właśnie ten typ zmiany, który lubię w kolejnych odsłonach serii. Nie zmienia całej gry, ale sprawia, że człowiek zaczyna grać trochę inaczej.
Obrona w końcu wymaga od nas grania obrońcami
Jeszcze większą zmianę zauważyłem w defensywie. W poprzedniej odsłonie obrońcy sterowani przez komputer potrafili być paradoksalnie lepsi od nas. Najlepszym rozwiązaniem w wielu sytuacjach było po prostu nieprzełączanie się na zawodnika i pozwolenie, żeby AI samo ustawiło defensora. Brzmiało to absurdalnie, ale w praktyce często właśnie tak wyglądała obrona. Im bardziej próbowaliśmy sami ingerować w ustawienie zawodników, tym łatwiej było zrobić błąd. W FC 27 zostało to mocno zmienione. Sterowanie obrońcami ma teraz znacznie większe znaczenie i zdecydowanie częściej muszę sam reagować na to, co robi przeciwnik.
Dla mnie jest to zdecydowanie zmiana na plus. Trzeba lepiej przewidywać podania, pilnować zawodników i odpowiednio przełączać się między defensorami. Nie można już tak łatwo schować pada i liczyć, że obrona sama wszystko załatwi. Oczywiście nie zawsze działa to idealnie. Nadal zdarzają się sytuacje, w których zawodnik sterowany przez komputer zrobi coś kompletnie niezrozumiałego. Ogólnie jednak mam dużo większe poczucie, że wynik meczu zależy od tego, jak sam bronię. A właśnie tego brakowało mi w poprzedniej odsłonie.
Bramkarze potrafią zrobić różnicę
Pozytywnie wypadają też bramkarze. W trakcie gry pojawia się sporo efektownych animacji i naprawdę dobrych parad. Niektóre interwencje wyglądają świetnie, szczególnie kiedy bramkarz wyciąga piłkę zmierzającą w samo okienko albo w ostatniej chwili zatrzymuje mocny strzał z bliska. Oczywiście nadal zdarzają się klasyczne momenty, w których zastanawiam się, co właśnie zobaczyłem. To w końcu EA FC. Nie oczekiwałem więc, że bramkarze nagle staną się perfekcyjni. Mimo wszystko ich zachowanie oceniam pozytywnie i podczas normalnej gry nie miałem poczucia, że bramkarze są największym problemem tego gameplayu.
Driveny są zbyt precyzyjne
Jeżeli jednak miałbym wskazać jedną rzecz, która najbardziej rzuca się w oczy podczas grania, to są to uderzenia po ziemi tzw „driveny”. W tym momencie jest to po prostu meta. Niskie strzały, a szczególnie ich warianty finezyjne, potrafią być absurdalnie skuteczne. Jeżeli zawodnik dostanie trochę miejsca i dobrze ustawimy się do strzału, bramkarz często ma naprawdę niewiele do powiedzenia.
Nie chodzi nawet o to, że takie strzały są mocne. Problem pojawia się wtedy, kiedy zaczynamy zauważać, że określony rodzaj wykończenia jest po prostu znacznie skuteczniejszy od innych. Wtedy zamiast kombinować i szukać różnych sposobów na zdobycie bramki, naturalnie zaczynamy powtarzać to, co działa najlepiej. I właśnie tak wygląda to obecnie. Na ten moment trzeba więc przyjąć, że jeśli chcecie być skuteczni, warto nauczyć się tej mechaniki. Mam jednak nadzieję, że EA z czasem odpowiednio ją zbalansuje, bo obecnie potrafi być zwyczajnie przesadzona.
Ultimate Team – tutaj spędziłem najwięcej czasu
Jak już wspominałem, Ultimate Team jest dla mnie najważniejszą częścią każdej nowej odsłony. To właśnie tutaj spędzam większość czasu, buduję drużynę, robię SBC, gram Rivals i FUT Champions, testuję nowych zawodników i oczywiście poluję na dobre karty w paczkach.
I chociaż FC 27 nie przebudowuje Ultimate Team od podstaw, kilka zmian naprawdę mi się spodobało.
Mój aktualny skład
W trakcie testów oczywiście cały czas rozwijałem swoją drużynę. Skład zmieniał się wraz z kolejnymi kartami, eventami i ulepszeniami, dlatego poniżej możecie zobaczyć, jak wyglądał mój zespół w momencie pisania recenzji.

Wyzwania budowania składu (SBC) są dużo wygodniejsze
Jedną z moich ulubionych zmian są Wyzwania budowania składu (SBC). EA mocno uprościło część z nich i wprowadziło system oparty na punktach. Każda karta piłkarza ma wartość punktową odpowiadającą jej rzadkości czy ocenie ogólnej, a wyzwanie wymaga „przepalenia” kart o konkretnej sumie punktów. Dzięki temu nie musimy za każdym razem kombinować z oceną składu, chemią czy konkretnymi pozycjami. I bardzo mi to odpowiada. Szczególnie na początku gry, kiedy klub jest jeszcze pełen kart, których niekoniecznie chcemy używać w podstawowym składzie, takie wyzwania są po prostu wygodniejsze. Zamiast siedzieć kilka minut i zastanawiać się, jak upchnąć konkretne wymagania, możemy szybciej wykorzystać karty i odebrać nagrodę. Oczywiście klasyczne SBC nadal są obecne, więc nie jest tak, że EA całkowicie zmieniło ten system. Po prostu część wyzwań stała się mniej upierdliwa. Dla mnie to zdecydowanie jedna z lepszych zmian w Ultimate Team.

FUT Gallery – kolekcjonowanie kart dostało dodatkowy sens
Kolejną nowością jest FUT Gallery, czyli Galeria Ultimate Team. Pomysł jest całkiem prosty, ale dobrze pasuje do charakteru tego trybu. W trakcie gry zdobywamy karty zawodników, a te trafiają nie tylko do naszego klubu, ale również do Galerii. Nie musimy więc trzymać każdej karty w klubie, żeby mieć z niej później jakiś pożytek związany z kolekcjonowaniem. Galeria pozwala nam śledzić, jakie karty udało nam się zdobyć i jak rozwija się nasza kolekcja. Karty są podzielone na różne zestawy, a ich kompletowanie pozwala zdobywać kolejne poziomy Galerii oraz nagrody.

I właśnie to jest dla mnie najciekawsze. Normalnie w Ultimate Team karta, której już nie potrzebujemy, najczęściej kończy na rynku albo w kolejnym SBC. Tutaj samo jej zdobycie może mieć dodatkową wartość, bo przybliża nas do kolejnych poziomów Galerii. Na początku progres jest naprawdę przyjemny. Cały czas coś odblokowujemy, zdobywamy punkty i widzimy, że kolekcja rośnie. Pierwszym większym lecz osiągalnym celem jest dla mnie obecnie 10. poziom, na którym możemy otrzymać paczkę z wyborem karty bohatera. Problem pojawia się później. Po osiągnięciu dziesiątego poziomu progres w Galerii mocno zwalnia. Kolejna duża nagroda znajduje się dopiero na 15. poziomie, ilość punktów wymaganych do osiągnięcia wyższych poziomów stale rośnie, więc między tymi dwoma punktami trzeba wykonać naprawdę sporo pracy.
Nie oznacza to, że Galeria jest zła. Wręcz przeciwnie — bardzo podoba mi się sam pomysł i uważam, że EA może go jeszcze mocno rozwinąć. Na ten moment największym problemem jest po prostu tempo progresji w dalszej części. Mam jednak nadzieję, że z czasem pojawią się nowe sposoby zdobywania punktów, dodatkowe nagrody czy kolejne elementy kolekcjonowania.
Kobiety są częścią mety Ultimate Team
Jeżeli graliście w poprzednią odsłonę, wiecie już, że kobiece karty na dobre zadomowiły się w Ultimate Team. W FC 27 sytuacja wygląda podobnie. Nie są one już żadną ciekawostką ani dodatkiem, który można całkowicie ignorować. Część kart kobiecych jest obecnie bardzo mocna i spokojnie konkuruje z najlepszymi zawodnikami dostępnymi w grze. Ma to też wpływ na budowanie składów. Dzięki wspólnym ligom, klubom czy narodowościom możemy tworzyć znacznie więcej kombinacji niż jeszcze kilka lat temu.
Oczywiście można dyskutować o tym, czy wszystkie karty są odpowiednio zbalansowane, ale patrząc wyłącznie na sam gameplay, nie mam problemu z tym, że zawodniczki są pełnoprawną częścią Ultimate Team. Jeżeli karta jest dobra i pasuje do mojego stylu gry, po prostu jej używam. A obecnie niektóre kobiece karty są po prostu częścią mety.
Power curve jest wolniejszy i bardzo mi to odpowiada
Jedną z rzeczy, które najbardziej doceniam w FC 27, jest tempo rozwoju kart. Mam wrażenie, że power curve jest wolniejszy niż w poprzednich odsłonach. I dla mnie jest to zdecydowanie dobra wiadomość. W poprzednich latach bardzo szybko dochodziliśmy do momentu, w którym podstawowe karty przestawały mieć jakiekolwiek znaczenie. Pojawiały się kolejne eventy, coraz mocniejsze wersje zawodników i nagle karta, którą tydzień wcześniej bardzo chcieliśmy mieć w składzie, stawała się bezużyteczna. Tutaj wygląda to spokojniej. Nie mam poczucia, że co tydzień muszę wymieniać połowę drużyny, bo pojawiła się kolejna karta z dużo lepszymi statystykami. Dzięki temu bardziej przywiązuję się do zawodników i mam większą satysfakcję z rozwijania drużyny.
Nagrody są mniejsze, ale monet jest więcej
Tutaj mam już bardziej mieszane odczucia. Same nagrody wydają się trochę mniejsze niż wcześniej, ale jednocześnie mamy więcej możliwości zarabiania monet. I ciężko mi powiedzieć, czy ostatecznie jest to zmiana na plus, czy minus. Z jednej strony większa liczba monet pozwala szybciej budować skład i kupować zawodników, których faktycznie chcemy. Z drugiej strony mniejsze nagrody trochę zabierają satysfakcję z otwierania kolejnych paczek. Najbardziej odczuwam to w FUT Champions. Nowy system nagród daje nam więcej możliwości wyboru i pod tym względem jest naprawdę fajny. Problem w tym, że osobiście chyba wolałem stary system, który gwarantował czerwone karty zawodników w formie z danego tygodnia. To może być kwestia przyzwyczajenia, ale czerwone picki miały swój klimat. Człowiek kończył FUT Champions, odbierał nagrody i czekał na moment, w którym zobaczy, jakie czerwone karty udało mu się trafić. Nowy system jest bardziej praktyczny, ale moim zdaniem trochę mniej emocjonujący a logika podpowiada, żeby wybierać inne nagrody dające większą szansę na zarobek. Nie jest to oczywiście coś, co sprawia, że cały Ultimate Team jest gorszy. Po prostu jeden z tych elementów, które osobiście wolałem w poprzedniej formie.
Karty z eventów? Tutaj bywa różnie
Jeżeli miałbym wskazać jedną rzecz, która w tym roku szczególnie rzuca się w oczy podczas otwierania paczek, to byłaby to częstotliwość trafiania kart eventowych. EA zmieniło w FC 27 system rzadkości kart i jednocześnie zaznacza, że poszczególne karty o tej samej ocenie ogólnej mogą mieć różne prawdopodobieństwo pojawienia się w paczce. Dokładne wartości można sprawdzić przy konkretnych paczkach w sklepie.
W praktyce miałem wrażenie, że naprawdę dobre karty eventowe wpadają rzadziej niż chciałoby się widzieć, szczególnie jeśli porównamy to z tym, jak wyglądało otwieranie paczek na początku poprzednich odsłon. Oczywiście nie oznacza to, że nic nie da się trafić — mnie akurat udało się wyciągnąć bardzo dobrego Gravenbercha z RTTK, więc nie mogę powiedzieć, że mam całkowitego pecha.

I właśnie dla takich momentów nadal gram w Ultimate Team. Można narzekać na paczki, można narzekać na ceny i można narzekać na to, że świetne karty trafiają się rzadko. Ale kiedy w końcu wyskoczy coś naprawdę dobrego, satysfakcja nadal jest ogromna!
Mała zmiana po meczu, którą naprawdę doceniam
EA dorzuciło też bardzo prostą funkcję, która może nie trafi do materiałów promocyjnych, ale dla mnie jest jedną z lepszych zmian jakości życia. Po meczu możemy zobaczyć informacje o naszym przeciwniku. Jeżeli graliśmy w FUT Champions, możemy sprawdzić jego bilans. W przypadku Rivals zobaczymy jego ligę. Niby nic wielkiego, ale bardzo często po zakończeniu meczu zastanawiałem się, z kim właściwie grałem. Teraz możemy to po prostu sprawdzić.
Szczególnie przy bardziej wyrównanych meczach jest to fajne, bo możemy zobaczyć, czy właśnie trafiliśmy na kogoś z wysokiego poziomu, czy może przeciwnik dopiero zaczyna swoją przygodę z danym trybem. To drobnostka, ale zdecydowanie jedna z tych rzeczy, które chciałbym widzieć w kolejnych odsłonach.
The Grounds – nowość, która daje dużo więcej niż tylko minigry
The Grounds to jedna z największych nowości EA Sports FC 27 i jednocześnie coś, czego wcześniej w tej serii po prostu nie było. EA stworzyło tutaj swego rodzaju piłkarski świat społecznościowy, w którym możemy spotykać innych graczy, rozwijać własną postać, brać udział w różnych aktywnościach i korzystać z elementów związanych z Klubami. Co ważne, nie sterujemy tutaj żadnym gotowym zawodnikiem. Tworzymy własną postać, wybieramy jej pozycję oraz archetyp, a następnie rozwijamy ją podczas kolejnych aktywności. Możemy później zmieniać archetyp i eksperymentować z różnymi konfiguracjami, więc nie jesteśmy przywiązani do jednej decyzji podjętej na początku.
The Grounds jest podzielone na kilka charakterystycznych części. W centrum znajduje się The Terrace, które łączy ze sobą trzy dzielnice: Montclair inspirowane miejskim futbolem we Francji, argentyńskie Zeiza oraz Parkside nawiązujące do piłkarskiej kultury Wielkiej Brytanii.

I właśnie eksploracja jest jednym z ciekawszych elementów całego pomysłu. Możemy po prostu biegać po świecie, spotykać innych graczy, zaglądać w różne zakamarki, szukać celów do trafienia piłką czy brać udział w luźnych aktywnościach. Są też murale i pomniki związane z piłkarskimi legendami, które pozwalają trochę lepiej poczuć klimat tego miejsca. Nie są to rzeczy, dla których będziemy spędzać w The Grounds dziesiątki godzin, ale fajnie, że świat nie jest tylko pustą przestrzenią pomiędzy kolejnymi meczami.


Po całym świecie rozmieszczone są również różnego rodzaju cele, w które możemy strzelać. Pojawiają się też tygodniowe zadania zachęcające do odwiedzania kolejnych zakątków The Grounds.
Nie brakuje oczywiście bardziej klasycznych aktywności piłkarskich. Możemy rozgrywać luźne mecze w mniejszych składach, w tym spotkania 2 na 2, korzystać z różnych minigier czy przechodzić do większych rozgrywek związanych z Klubami. W The Grounds znajduje się również dostęp do meczów Rush oraz spotkań 11 na 11.

I tutaj dochodzimy do rzeczy, która moim zdaniem jest najważniejsza.
Wszystko, co robimy w The Grounds, pomaga rozwijać naszego zawodnika.
Za aktywności zdobywamy doświadczenie związane z archetypem, rozwijamy poszczególne atrybuty i możemy później jeszcze bardziej dopasować postać do własnego stylu gry. Do tego dochodzą Mistrzostwa, które nagradzają rozwijanie różnych archetypów stałymi premiami do atrybutów. Możemy więc nie tylko skupić się na jednym typie zawodnika, ale również eksperymentować i z czasem rozwijać swoją postać w kilku kierunkach. Ciekawym dodatkiem są również Wzmocnienia, które pozwalają czasowo poprawiać określone elementy naszego zawodnika. Możemy wyposażyć kilka z nich jednocześnie, a część jest inspirowana konkretnymi gwiazdami futbolu i łączy premie do atrybutów ze stylami gry oraz dodatkowymi perkami. Do tego dochodzi cała warstwa kosmetyczna. Możemy osobno przygotować wygląd codzienny oraz strój na dzień meczowy, korzystać z różnych ubrań, akcesoriów i emotek. W The Grounds znajdują się również sklepy, w których możemy znaleźć kolejne elementy personalizacji.
Całość jest więc znacznie większa niż zwykły zestaw minigier. Problem polega na tym, że po początkowym zachwycie stosunkowo szybko zaczynamy widzieć ograniczenia tego pomysłu. The Grounds jest dużym krokiem w stronę stworzenia społecznościowego świata dla graczy EA FC, ale na ten moment nie jest jeszcze miejscem, w którym można spędzić długie godziny bez poczucia powtarzalności. Większość najważniejszych rzeczy jesteśmy w stanie zobaczyć stosunkowo szybko. Po pewnym czasie zaczynamy więc traktować The Grounds bardziej jako miejsce do rozwijania postaci, spotkania ze znajomymi czy rozegrania kilku luźnych aktywności pomiędzy większymi meczami niż pełnoprawny tryb, w którym chcemy spędzać większość czasu. I mimo wszystko jestem z tego pomysłu zadowolony. The Grounds ma potencjał, którego nie miały kolejne wariacje istniejących już trybów. EA stworzyło tutaj podstawę, którą można rozwijać przez kolejne sezony, dodając nowe dzielnice, aktywności, wydarzenia, nagrody i sposoby rozwijania naszej postaci.Na ten moment traktuję więc The Grounds jako bardzo ciekawy początek, a nie gotowy powód do kupienia EA Sports FC 27. Jeśli EA będzie konsekwentnie rozwijało ten świat, w kolejnych latach może się on stać jedną z ważniejszych części całej serii.

Kariera – wreszcie jest więcej powodów, żeby do niej wrócić
Tryb kariery jest dla mnie trochę trudniejszym tematem, bo zdecydowanie więcej czasu spędziłem w Ultimate Team. Mimo tego EA przygotowało tutaj kilka zmian, które mogą zainteresować osoby spędzające w Karierze znacznie więcej czasu ode mnie.
Jedną z najważniejszych rzeczy jest Manager Live. Zamiast za każdym razem rozpoczynać klasyczną Karierę od pierwszego dnia sezonu, możemy wejść w gotowe scenariusze i wyzwania, które mają konkretne zasady oraz cele do wykonania.
To może być na przykład walka o określone miejsce w tabeli, konieczność zdobycia konkretnej liczby punktów, wygranie pucharu, awans, uniknięcie spadku czy spełnienie określonych wymagań dotyczących transferów. Cele mogą również dotyczyć wieku drużyny, liczby strzelonych goli, konkretnego zawodnika czy sposobu budowania zespołu. Dzięki temu Kariera nie musi już oznaczać wyłącznie rozpoczynania kolejnego wielosezonowego save’a i powtarzania podobnego schematu.
Dynamiczne punkty startu
Ciekawym elementem są również dynamiczne punkty startu, czyli możliwość rozpoczęcia kariery w konkretnym momencie sezonu, z uwzględnieniem aktualnej sytuacji danego zespołu. Zamiast rozpoczynać wszystko od zera, możemy wskoczyć w sytuację, która już się wydarzyła. Liczą się wtedy między innymi aktualna liczba punktów, wyniki, transfery, forma zawodników, kontuzje czy sytuacja w pucharach. Dzięki temu możemy spróbować odwrócić losy sezonu albo sprawdzić, czy sami poradzilibyśmy sobie lepiej w danej sytuacji. To szczególnie ciekawa opcja dla osób, które szybko nudzą się klasycznym początkiem kariery.
Do tego dochodzą dynamiczne scenariusze, które mogą być powiązane z wydarzeniami ze świata piłki. Mogą pojawiać się przed ważnym meczem, po niespodziewanym wyniku albo w momencie, kiedy w prawdziwym futbolu dzieje się coś interesującego. Dzięki temu Kariera może być bardziej żywa i zmieniać się wraz z sezonem. Same zadania są zresztą jednym z ciekawszych elementów tego systemu. Gra może postawić przed nami bardzo konkretne wymagania i zmusić do zmiany sposobu prowadzenia zespołu. Możemy zostać postawieni przed koniecznością grania młodzieżą, ograniczeniem transferów, walką o utrzymanie czy próbą zdobycia trofeum w określonym czasie.

I właśnie to podoba mi się najbardziej. Nie chodzi tutaj o dodanie kolejnego menu do Kariery, tylko o danie graczowi konkretnego powodu, żeby rozpocząć nowy scenariusz. Do tego dochodzą przebudowany rynek transferowy oraz system dynamicznych ocen ogólnych, dzięki któremu ocena zawodników może zmieniać się w zależności od ich formy, morale i kondycji. EA chce w ten sposób sprawić, żeby oceny piłkarzy były bardziej żywe i reagowały na to, co dzieje się w naszym klubie. Nie spędziłem jednak w Karierze tyle czasu, żeby stawiać ją na równi z Ultimate Team. Dla mnie jest to przede wszystkim ciekawy kierunek i zestaw zmian, które mogą sprawić, że osoby grające głównie ten tryb dostaną więcej powodów do rozpoczynania kolejnych zapisów.
A jak FC 27 działa na Xbox Series S?
EA Sports FC 27 testowałem na Xbox Series S i pod względem technicznym nie mam tutaj większych powodów do narzekania. Gra wygląda dobrze, mecze są płynne, a najważniejsze elementy — zawodnicy, stadiony, animacje czy oprawa spotkań — prezentują odpowiedni poziom. Nie jest to jednak przypadek, w którym nagle zobaczymy ogromny skok graficzny względem poprzedniej części. I właściwie tego się spodziewałem. Przy corocznej serii dużo ważniejsze są dla mnie zmiany w gameplayu i trybach niż kolejna poprawiona tekstura murawy.
Czy warto kupić EA Sports FC 27?
Tak, moim zdaniem warto wejść w FC 27 teraz. Od premiery minęło przecież niewiele czasu, więc jeżeli ktoś dopiero zastanawia się nad zakupem, nie jest jeszcze na tyle późno, żeby nie dało się nadrobić zaległości. W Ultimate Team oczywiście zawsze najlepiej wystartować razem ze wszystkimi. Początek nowej odsłony ma swój wyjątkowy klimat — wszyscy zaczynają z podstawowymi składami, każdy szuka tanich zawodników, pierwszych ulepszeń, robi pierwsze Wyzwania budowania składu i próbuje zbudować drużynę od zera. To właśnie ten grind jest dla mnie jedną z najfajniejszych rzeczy w całym FUT.
Ale jeżeli ktoś przegapił premierę, nie oznacza to, że powinien czekać do kolejnej odsłony. Teraz wciąż jest bardzo dobry moment, żeby zacząć, szczególnie że power curve rozwija się stosunkowo wolno. Nie mamy więc sytuacji, w której po kilku tygodniach każdy posiada już skład złożony wyłącznie z najlepszych kart w grze. Jeżeli ktoś jest podobny do mnie i i tak zamierza spędzić w Ultimate Team setki godzin, FC 27 ma sens od samego początku. Jeżeli natomiast ktoś kupuje grę przede wszystkim dla innych trybów, również znajdzie tutaj argumenty za zakupem. Kariera dostała kilka interesujących zmian, a The Grounds jest ciekawą podstawą pod coś większego.
Nie jest to jednak rewolucja, i szczerze mówiąc, nie oczekiwałem jej.
Każda kolejna FIFA czy EA Sports FC jest przede wszystkim kolejnym krokiem w rozwoju serii. Raz zmiany są większe, raz mniejsze. W przypadku FC 27 kilka z nich naprawdę przypadło mi do gustu — przede wszystkim manualne prostopadłe podania, większa kontrola nad obroną, nowe Wyzwania budowania składu, FUT Gallery oraz wolniejszy power curve. Są też elementy wymagające poprawy. Low driven shots są obecnie zdecydowanie zbyt mocne, progres w dalszych poziomach Galerii mocno zwalnia, a The Grounds potrzebuje więcej zawartości, żeby stać się czymś więcej niż ciekawym dodatkiem.
Mimo wszystko po zakończeniu meczu nadal mam ochotę odpalić kolejny a chyba właśnie tego oczekuje się od kolejnej odsłony serii.
Nasza ocena: 8/10
EA Sports FC 27
Platforma: Xbox Series S
Ocena: 8/10
Egzemplarz gry EA Sports FC 27 otrzymaliśmy do recenzji dzięki uprzejmości Agencji MSL. Dziękujemy za udostępnienie gry. Otrzymanie egzemplarza recenzenckiego nie miało wpływu na treść ani ocenę recenzji.





