Recenzja przedpremierowa IRON NEST: Heavy Turret Simulator
Są gry, które próbują przyciągnąć gracza wielką skalą, efektowną akcją i szybkim tempem. IRON NEST: Heavy Turret Simulator robi coś zupełnie innego. Zamyka nas we wnętrzu ogromnej machiny wojennej i każe poczuć ciężar każdej decyzji, każdego ustawienia oraz każdego wystrzału.
To produkcja niszowa z założenia, ale właśnie w tym tkwi jej największa siła. Zamiast kolejnej wojennej gry akcji dostajemy bardzo konkretny symulator obsługi potężnego działa, osadzony w alternatywnej, dieselpunkowej rzeczywistości. Za projektem stoją Nick Nieuwoudt i Dominik Latos, a sama gra zmierza na PC.
Wojna widziana z wnętrza stalowego kolosa
Największe wrażenie w IRON NEST robi perspektywa. Nie obserwujemy pola bitwy z góry, nie biegamy po okopach i nie dowodzimy oddziałem klasycznie rozumianych żołnierzy. Jesteśmy operatorem ciężkiej artylerii, zamkniętym w środku ogromnej konstrukcji, która bardziej przypomina stalowy bunkier na nogach niż zwykłe działo. Gra opiera się na obsłudze mechanizmów. Trzeba czytać rozkazy, analizować współrzędne, korzystać z map, ustawiać parametry, ładować odpowiednie pociski i dopiero wtedy oddawać strzał. Każdy lewar, tarcza i wystrzał znajdują się pod kontrolą gracza, co dobrze oddaje charakter całej produkcji. To bardzo odświeżające podejście do wojennego klimatu. IRON NEST nie próbuje być widowiskową strzelanką, zamiast tego buduje napięcie przez procedury, ograniczoną widoczność i świadomość, że błąd przy obliczeniach może oznaczać zmarnowany strzał.
Dobry symulator, bo wymaga skupienia
Największym atutem gry jest poczucie fizyczności. Obsługa działa nie sprowadza się do kliknięcia jednego przycisku. Trzeba faktycznie zrozumieć, co robimy i dlaczego dana czynność ma znaczenie. Wprowadzanie danych, ustawianie celownika, korzystanie z hydrauliki i dobór amunicji sprawiają, że każdy trafiony cel daje satysfakcję. To nie jest tytuł dla osób, które oczekują natychmiastowej gratyfikacji. IRON NEST wymaga cierpliwości, ale dobrze ją wynagradza. Gdy po kilku minutach przygotowań pocisk wreszcie trafia tam, gdzie powinien, czuć, że nie był to przypadek. To efekt poprawnie wykonanej pracy.
Klimat robi dużą robotę
IRON NEST ma bardzo mocny styl. Dieselpunkowa estetyka, ciężka metalowa konstrukcja, analogowe przyrządy i poczucie izolacji sprawiają, że gra od razu wyróżnia się na tle innych symulatorów. Widać inspirację wojenną technologią pierwszej połowy XX wieku, ale nie jest to prosta rekonstrukcja historyczna. To raczej ponura wizja świata, w którym wojna została zamknięta w stalowych maszynach i procedurach. Każdy element wnętrza działa wygląda tak, jakby miał konkretne zastosowanie. Interfejs nie jest nachalny, bo wiele informacji odczytujemy bezpośrednio z urządzeń w samej kabinie.
Taki kierunek bardzo dobrze pasuje do gry. Twórcy nie muszą zasypywać ekranu efektami, żeby zbudować napięcie. Wystarczy rozkaz, mapa, cel i świadomość, że za chwilę trzeba oddać strzał.
Rozgrywka jest satysfakcjonująca, choć nie dla każdego
IRON NEST najlepiej działa wtedy, gdy gracz zaakceptuje jego tempo. To produkcja metodyczna, oparta na skupieniu i powtarzaniu procedur. Dla jednych będzie to zaleta, dla innych bariera wejścia.
Niektórym może przeszkadzać to, że akcja przez większość czasu dzieje się wewnątrz machiny. Nie ma tu klasycznej eksploracji ani dynamicznych sekwencji znanych z bardziej przystępnych gier wojennych. Zamiast tego mamy symulacyjne podejście, które buduje frajdę z obsługi sprzętu. I właśnie dlatego IRON NEST wypada tak dobrze jako symulator. Gra rozumie swój pomysł i konsekwentnie go realizuje. Nie próbuje na siłę stać się czymś bardziej masowym. Dzięki temu trafia w konkretną grupę odbiorców: fanów nietypowych symulatorów, militarnego klimatu, dieselpunku i gier, w których liczy się precyzja.
Oprawa i dźwięk wzmacniają ciężar maszyny
Pod względem audiowizualnym najważniejsze jest poczucie ciężaru. Dźwignie, mechanizmy, uderzenia hydrauliki i odgłosy wystrzałów robią duże wrażenie. To nie jest lekka, zwinna maszyna. Każdy ruch wydaje się wymagać wysiłku, a gra bardzo dobrze sprzedaje tę iluzję. Oprawa graficzna nie musi zachwycać rozmachem otwartego świata, bo najważniejsze są detale wewnątrz działa. Przyrządy, metal, światło, mapy i elementy interfejsu tworzą spójny klimat. Dobrze wypada też oszczędność informacji. Gracz nie jest prowadzony za rękę przez przesadnie nowoczesny HUD, tylko musi wejść w rytm obsługi urządzeń. To jeden z tych tytułów, w których dźwięk jest równie ważny jak obraz. Bez odpowiedniego brzmienia cała koncepcja straciłaby połowę siły.
Co można jeszcze poprawić?
Największym ryzykiem pozostaje powtarzalność. Sam pomysł jest bardzo mocny, ale pełna wersja będzie potrzebowała odpowiednio zróżnicowanych zadań, celów i warunków bitewnych. Jeśli misje będą zbyt podobne do siebie, nawet najlepiej zaprojektowana obsługa działa może po czasie stracić świeżość. Przydałoby się również bardzo dobre wprowadzenie dla nowych graczy. IRON NEST ma potencjał, ale jego symulacyjny charakter może odstraszyć osoby, które nie lubią uczyć się systemów metodą prób i błędów. Samouczek powinien tłumaczyć mechaniki jasno, bez odbierania satysfakcji z samodzielnego opanowania maszyny. Na ten moment gra ma jednak solidny fundament. Widać, że twórcy wiedzą, jaki klimat chcą osiągnąć i dla kogo projektują swoją produkcję.
Czym jest IRON NEST?
IRON NEST: Heavy Turret Simulator to bardzo dobry symulator ciężkiej artylerii, który wyróżnia się pomysłem i konsekwencją wykonania. Gra nie próbuje przypodobać się każdemu, ale jeśli ktoś lubi nietypowe symulatory i wojenny dieselpunk, zdecydowanie powinien mieć ten tytuł na radarze. Największą zaletą jest poczucie obsługi prawdziwej, ciężkiej machiny. Każdy strzał wymaga przygotowania, a sukces daje satysfakcję właśnie dlatego, że nie przychodzi automatycznie. To produkcja wolniejsza, bardziej wymagająca i celowo surowa, ale dzięki temu ma własny charakter.
Pełna wersja będzie musiała udowodnić, że potrafi utrzymać zainteresowanie na dłużej. Już teraz jednak widać, że IRON NEST ma coś, czego wielu większym grom brakuje: wyrazisty pomysł i odwagę, żeby trzymać się go do końca.
Ocena: 8/10
