STAR WARS: Galactic Racer – hipernapęd włączony! [RECENZJA]

„Mroczne widmo”, wielki powrót „Gwiezdnych wojen” na ekrany kin po 16 latach od „Powrotu Jedi”, było sporym wydarzeniem. Ostatecznie historia o początkach sagi Skywalkerów w dniu swojej premiery okazała się sporym rozczarowaniem. Mimo że po latach wizerunek trylogii prequeli ocieplił się, w dalszym ciągu można wymienić właśnie pierwszy epizod jako najgorszy w całej serii, ale nawet i te złe filmy mają dobre momenty i jednym z nich były wyścigi śmigaczy – mknących setki kilometrów na godzinę rydwanach, wykonanych z dwóch gigantycznych silników – wymijających niebezpieczne skaliste zbocza Tatooine. Na fali popularności powrotu galaktycznej sagi powstało sporo nowych gier z tego, w których wcielamy się w Qui-Gon Jinna oraz Obi-Wana Kenobiego. Wyszła też gra bezpośrednio poświęcona wyścigom podracerów (śmigaczy), świetnie przyjęta na swoje czasy. Doczekała się również kontynuacji po 24 latach przez studio Fuse Games, na którego czele stoją twórcy ostatnich odsłon serii Need for Speed czy Burnout. Postanowili oni odświeżyć te kosmiczne wyścigi oraz wypełnić pustawy w ostatnich latach rynek arkadowych ścigałek.

Nie miałem okazji obcować z poprzednimi grami wyścigowymi z uniwersum „Gwiezdnych wojen”. Osobiście uważam się za ex-fana historii z odległej galaktyki, który jeszcze paręnaście lat temu był ze wszystkim na bieżąco, a teraz tylko od czasu do czasu sprawdzi, co tam słychać w tej kosmicznej serii. Natomiast co do gier z gatunku arkadowych ścigałek, to sporo się tego ograło, czy to pojazdami czterokołowymi, czy to takimi, które unoszą się nad ziemią, więc pod tym kątem to nie jest moje pierwsze rodeo.

Dawno, dawno temu w odległej galaktyce…

STAR WARS: Galactic Racer można traktować jako swego rodzaju kontynuację poprzedniej odsłony, gdzie akcja już nie toczy się w okresie epizodu 1 i 2, a gdzieś między epizodem 6 a 7. Co za tym idzie, kwestia wyścigów w świecie tej kosmicznej sagi też uległa zmianie. Wyścigi za pomocą podracerów przeszły do lamusa, niebezpieczne pojazdy zastąpiły śmigacze lądowe, skutery repulsorowe czy tak zwane ślizgacze – choć sama możliwość lotu na podach też się pojawia w paru trybach. Poza zmianą pojazdów, sam format wyścigów został przemianowany na galaktyczną ligę, przez co znacznie poszerzono zakres planet, na których odbywają się wyścigi, jak i również większe zróżnicowanie samych zawodników.

A jak się tu lata

Latanie lub inaczej mówiąc, poruszanie się w tej grze jest naprawdę przyjemnie przemyślane. Poza podstawowym gazem i hamulcem, pojazdy są wyposażone w hamulec ręczny, który jest niezmiernie istoty do pokonywania ostrzejszych zakrętów bez konieczności ściągania nogi z gazu. W zależności od pojazdy różnie to może działać. Skuter jest znacznie zwrotniejszy oraz, przy pomocy pokonywania zakrętów hamulcem ręcznym, magazynuje moc kinetyczną, która wystrzeliwuje nas delikatnie do przodu. Za to ślizgacze mają kształt zbliżony do ostrzy noża i przy użyciu hamulca ręcznego obracają się o 90 stopni, co nadaje im dodatkowej zwrotności oraz ułatwia pokonywanie ciasnych zakrętów.

W grze też nie zabrakło systemu dodatkowego przyśpieszenia naszego pojazdu. Do naszej dyspozycji oddano aż dwa. Jednym jest dość oczywisty dopalacz, który po użyciu po jakimś czasie zacznie się odnawiać. Poza dopalaczem nasze pojazdy są wyposażone w drugi, znacznie szybszy silnik, tak zwany strumieniowy, lecz i tu z dużą mocą wiąże się duża odpowiedzialność. Otóż ten silnik się przegrzewa i zbyt długie nadużywanie go może skutkować eksplozją, która wyłącza nas na jakiś czas z wyścigu lub kompletnie przekreśla nasze starania w turnieju. Z tego względu musimy sprawnie balansować między dwoma systemami przyśpieszenia. Co ważne, i o tyle fajnie głębokie jest to, że możemy używać dopalaczy bez konieczności trzymania gazu, przez co kluczem do sukcesu jest bardzo często sprawne manipulowanie prędkością, przy jednoczesnym utrzymaniu jak najwyższego tempa pokonywania tras.

Odnośnie tras, czeka nas ich około 25, rozdzielonych na 6 planet plus jedna planeta specjalna dostępna w kampanii. Same planety są dość różnorodne i poza standardowym Tatooine, przyjdzie nam się ścigać wśród imperialnych wraków Jakku, pokrytej wysoce żrącym kwasem wulkaniczym Sentinel I oraz znanej z 8 epizodu Craita pokrytej szkarłatną solą. Same trasy są standardem tego typu ścigałek – pełne odnóg czy alternatywnych ścieżek. Poza różnicami wizualnymi pod kątem klimatu, planety swoimi warunkami mogą wpływać na nasz pojazd. Pokryte lawą czy skąpane w pełnym słońcu potrafią przyśpieszyć proces przegrzewania się silników, za to mroźne mapy mogą zmrozić nasz pojazd i pozbawić go dobrej sterowności, więc warto od czasu do czasu skryć się przed tymi zagrożeniami.

Nasze pojazdy też mogą być wyposażone w różne umiejętności do zamontowania, które wykorzystują baterie pojazdu. Mogą np. zaatakować przeciwników na torze, skutecznie przyśpieszyć nasz pojazd lub przejąć tymczasowo kontrolę nad pojazdem, by sprawnie pokonywać kolejne ostre zakręty w jak najlepszy sposób. Fajną mechaniką związaną z modułami jest prosta mini-gra przed startem. By aktywować dany moduł, musimy wklepać odpowiednią kombinację przycisków. Jest na to nieduże okienko czasowe, więc nie zawsze da się wszystko aktywować na start. Więc poza skillem rasowego tekkeniarza, jest tu też taktyczne myślenie: co przyda się na początku wyścigu, a co trochę później. Zaraz po tym QTE, aktywujemy silniki i mamy też prostą mini-grę z wstrzeleniem się paskiem mocy silnika – trafienie w odpowiednim czasie i wyczucie mocy spowoduje dodatkowe przyśpieszenie na start. Sam model jazdy muszę ocenić bardzo wysoko i naprawdę udało się twórcom dowieźć to, co najważniejsze, czyli poczucie pędu i prędkości maszyn, które potrafią osiągnąć nawet 700 km/h, wraz z odpowiednią sterownością. Do tego przepiękne i klimatyczne mapy oraz charakterystyczne efektowne zniszczenia pojazdów – złe wejście w ostry zakręt czy zostanie strąconym z trasy przez rywala, może z łatwością roztrzaskać nasz pojazd, co jeszcze bardziej podkręca szalone tępo akcji. Stety lub nie, na samym ściganiu gra się nie kończy, bo przez większość czasu jest ona również roguelike’iem!

Rouge One

Tak o to twórcy połączyli większość trybów z motywem rougelike, co myślę, że najłatwiej zobrazować na podstawie kampanii. Wcielamy się w niej w postać Shada, kosmicznego kuriera, który został zaproszony do wzięcia udziału w Galaktycznej Lidze wyścigów, a jej stałym mistrzem jest Kestar Bool, którego coś łączy z naszym bohaterem i staje się to dla niego motywacją do spróbowania swoich sił i naturalnie za cel obiera zostanie mistrzem ligi. Oczywiście w trakcie kampanii będzie parę zwrotów akcji, a całość mieści się w trzech aktach.

Każdy akt przeważnie składa się z 13 wyścigów rozgrywanych na 4 planetach. I tu zaczyna wychodzić mechanika rougelike’a – zaczynamy od wybrania jednego z trzech typów pojazdów, które możemy odpowiednio ulepszać za punkty tuningu, zdobywane za wygrane wyścigi i scenariusze. Ulepszać możemy takie aspekty jak: zwrotność, dopalacz, odporność, silniki strumieniowe, baterie i drift. Co ciekawe, pojazdy można wymaksować do 15 poziomu, a w jeden z atrybutów można wpakować aż 10 punktów. W trakcie kampanii możemy w różny sposób ulepszać każdy z atrybutów, dodatkowo po każdym nowym poziomie pojazd zyskuje delikatnie na podstawowej prędkości. Po wybraniu pojazdu czas na wybór czegoś, co w grze nazywa się stylem wyścigowym. Klasy są naprawdę różne i często definiują, w jaki sposób będziemy zdobywać podia czekających nas wyścigów. Przeważnie łączy się to z jakąś umiejętnością oraz paroma innymi modyfikatorami, np. styl kaskadera, gdzie zyskujemy na mocy i czasie działania dopalacza poprzez wykonywanie skoków za pomocą różnych ramp wybijających nas na jakiś czas w powietrze. Każdy ze stylów w trakcie gry rozwijamy odblokowując kolejne pozytywne atrybuty. Kolejne poziomy wbijamy po przez wykonywanie różnych wyzwań, czy to niszczenie pojazdów rywali, czy to wygrywanie kolejnych wyścigów. Jeszcze przed rozpoczęciem podejścia zostało wyposażyć się w żetony przysługi, będące w tej grze perkami, które odpowiednio mogą nas wzmocnić. Same perki zdobywamy kończąc różne, często ukryte wyzwania od innych rywali czy NPC w grze. Podobnie jak style, rozwijamy je o kolejne rangi w trakcie ich używania.

Po przygotowaniu sobie odpowiedniego buildu startowego postaci, trafiamy do czegoś na wzór wioski wyścigowej, gdzie zbierają się wszyscy zawodnicy. Tu jest dość sympatyczny element, bo możemy sobie przy tej okazji z nimi pogadać i poznać lepiej ich historie oraz dowiedzieć się, dlaczego biorą udział w Galaktycznej Lidze. Tu trzeba pochwalić, że nasi współrywale są naprawdę różni i wywodzą się z różnych planet i systemów gwiezdnych, a i też mają często za sobą ciekawą historię tego, czym się zajmowali za panowania Imperium, choć muszę przyznać, że w zaawansowanym stadium rozgrywki dialogi robią się powtarzalne i mimowolnie mniej zwracałem na nie uwagę.

W samym hubie przedwyścigowym możemy za startowe kredyty wyposażyć się w nowe części do pojazdu, kupować pakiety ulepszeń lub nowe umiejętności, które poprawiają jakieś aspekty naszego lotu, by szybciej i sprawniej pokonywać następne odcinki. Same części czy umiejętności potrafią być rzadsze i jednocześnie droższe. Na przestrzeni gry będziemy zdobywać kolejne elementy poprawiające naszą skuteczność na torze oraz wymieniać na wyższe poziomem. Poza sklepem musimy jeszcze wybrać sobie odpowiedniego sponsora naszych zmagań. Mogą to być np. Huttowie czy kosmiczna frakcja piratów. Niestety sponsoring nie jest za darmo i musimy spełnić ich wymogi w formie wyzwań, czy to określonej ilości akcji (typu ostre zakręty czy eliminacje na torze lub spędzenie określonego czasu na ostatnim miejscu), dodatkowo brany jest też pod uwagę bilans zajmowanych miejsc w seriach wyścigów na danej planecie. Jeżeli nie wywiążemy się z umowy, zostaną nam potrącone zyski z następnych wyścigów na innej planecie, ale jeżeli nam się uda oraz będziemy często gościć na podiach, otrzymamy sowity bonus finansowy. Sam system umów jest dość ciekawy, choć muszę przyznać, że balans wyzwań w niektórych frakcjach potrafi być nierówny i łatwo sabotuje nasze podejścia, ale mimo wszystko warto wywiązywać się z każdej umowy, bo za bardzo dobrą ocenę całego naszego sezonu otrzymujemy żeton przysługi danej frakcji.

Na późniejszym etapie rozgrywki dochodzą nam jeszcze wyzwania na podracerach w celu uzyskania nowych umiejętności do zainstalowania do naszego pojazdu. Wyzwania te są dość sympatyczne, choćby z uwagi na fakt powrotu pewnej ikonicznej postaci dla serii, a i jednocześnie powrotu do rozgrywki z Episode 1 Racer, gdzie twórcy pokusili się nawet o odwzorowanie jeden do jednego interfejsu rozgrywki, co ma swój klimat.

Gdy jesteśmy gotowi do lotu, otwieramy mapę wyścigów jakie nas czekają w drodze do wyścigu mistrzowskiego. Całość jest w formie siatki z rozwidleniami w prawą stronę, które od razu mi się skojarzyły z moim ukochanym FTLem. Dzięki temu możemy taktycznie wybrać, jaką ścieżką wyzwań chcemy się poruszać i ominąć mniej lubiane wyzwania. Poza klasycznymi wyścigami, w zależności jakie miejsce zajmiemy, dostaniemy więcej kredytów do wydania w sklepie. I tu zaskoczenie – nawet zajmując we wszystkich wyścigach ostatnie miejsca, możemy dojść do końca sezonu i zawalczyć w wyścigu mistrzowskim, lecz na pewno będziemy wtedy odstawać od reszty rywali. Poza wyścigami czekają nas też wyzwania, głównie czasowe, gdzie trzeba albo pokonać trasę w określonym limicie czasu lub wyeliminować daną ilość przeciwników. Co ciekawe, przeważnie w tych wyzwaniach prowadzimy pojazd inny niż nasz, więc o nasze niepowodzenia możemy winić już tylko nasze umiejętności pilota.

Mamy też opcję trafić na tajemnicze spotkanie z jednym rywali, który nam oferuje jakiś pakt oferujący korzyści finansowe lub umowa, gdzie kosztem czegoś zyskamy w czymś innym większe korzyści. Spotkania potrafią być mocno wpływać na dalszy przebieg rozgrywki. Innymi aktywnościami w sezonie, które mogą nam bardzo zaszkodzić lub pomóc, są tak zwane eliminatory, gdzie stopniowo co paręnaście sekund odpada zawodnik na ostatnim miejscu, i tak aż zostanie ostatnia trójka. Jeżeli odpadniemy w trakcie tego wyzwania, tracimy nasz żeton ligi. Jeżeli nie zaczęliśmy naszego podejścia z odpowiednim perkiem dodającym nam dodatkowy żeton, odpadamy całkowicie z ligi i jesteśmy zmuszeni rozpocząć akt od początku. Jednak jeśli  uda nam się przynajmniej przetrwać wyzwanie, to zyskujemy spory zastrzyk gotówki oraz naprawdę rzadką część do naszego pojazdu.

Do naszej eliminacji w trakcie sezonu wyścigowego możemy doprowadzić jeszcze w jeden sposób: w grze występuje mechanika kraks. Podczas wyścigu, w zależności od poziomu trudności (na normalnym limit wynosi trzy), jeżeli w wyścigu przekroczymy limit kraks, również tracimy żeton i musimy zacząć nasze podejście od początku, lecz w trakcie wygrywania kolejnych wyzwań podczas sezonu zdobywamy i ulepszamy style, przysługi oraz zdobywamy punkty tuningu, dzięki którym ulepszamy swój pojazd. I tak to właśnie żyje się w tym rougelike’u – przegrywamy i stajemy się coraz mocniejsi. Czy na pewno?

Awaria silnika

Niestety, mimo że pędzenie naszym hiper szybkim pojazdem jest przyjemne i konsumuję całą tą rogelike’ową zupę, to jednak nie wszystko tu zagrało pod kątem założeń.

Moim największym zarzutem jest balans karania gracza, objawiający się najbardziej w systemie kraks przez szalone tempo jazdy w połączeniu z krętymi, ciasnymi odcinkami trasy oraz przeciwnikami, którzy mogą nas łatwo zepchnąć na ścianę. To wszystko łączy się na to, że naprawdę łatwo, w szczególności na niektórych mapach, a nawet planetach, wyczerpać cały limit. Jak pierwszy akt można w miarę łatwo po paru podejściach ukończyć, tak od drugiego pojawiają się schody. Niestety sama gra rzuca nam jeszcze parę kłód pod nogi, przez co do samego końca gry czułem, że ten system jest niesprawiedliwy.

Zacznijmy od tego, że w tej grze nie ma minimapy, dzięki której moglibyśmy lepiej przewidzieć, kiedy i jak bardzo ostry zakręt nas czeka, więc na niektórych mapach trzeba zapamiętać te najtrudniejsze odcinki. Co prawda mamy w grze tryb walki z czasem, lecz i on nie pomaga ze względu na to, że nasze pojazdy za każdym razem są trochę inaczej zbudowane. Dodatkowo nie ma nigdzie możliwości wybrania dowolnej mapy wraz z wyborem warunków pogodowych, zostają nam tylko te z góry założone scenariusze. Z tego powodu nie byłem w stanie zapamiętać żadnej mapy z nazwy, a jedynie kojarzyłem wizualnie fragmenty tras, co też zajęło mi dość sporo czasu, bo w samej grze spędziłem łącznie 50 godzin, głównie skupiając się na kampanii.

Inną kłodą jest ogólnie dość wysoki poziom trudności. Wiadomo, że parę wyścigów poza podium to nie koniec świata, ale często na normalnym poziomie trudności, na którym ukończyłem grę, już jedna czy dwie kraksy nas mocno oddalały od top 3, a te niskie miejsca lub niewykonywanie wyzwań sponsorskich odbijają się na mocy naszego pojazdu, co jest dobrze weryfikowane na eliminatorach lub ostatnim mistrzowskim wyścigu. Więc agresywne granie jest tutaj obowiązkowe i nawet bez systemu kar, kraksa sama w sobie jest sporą karą. A dodajmy do tego system awarii, gdzie mocne wjechanie w nas przez przeciwnika lub nas w ścianę, skutkuje uszkodzeniem jednej z części, co potrafi nam sceglić aktualne podejście, a naprawę możemy dopiero wykonać pomiędzy planetami i to za nie małą sumę kredytów. Samej uszkodzonej części nie możemy podmienić na inną, dopóki jej nie naprawimy.

Całość przekłada się na to że, nawet przy pasmie sukcesów, trafiając na tę jedną mapę, gdzie noga ci się podwinie o ten jeden raz za dużo i skończysz z wilczym biletem. Jest to wkurzające, patrząc na to jak gra jest i tak sama w sobie trudna i niezbalansowana, i irytowało mnie okrutnie do samego końca. Dodam do tego, że przy ostatniej kraksie ekran staje się nieprzyjemny, na niektórych mapach jesteśmy oślepiani i są bardzo nieczytelne, a w trzecim akcie dochodzą co planetę wyzwania, gdzie musimy zająć pierwsze miejsce. Doprowadzało mnie to do prawdziwego szału i kolejnych godzin braku progresu.

No dobra, ale powiecie, że w końcu jest ten cały system progresji i wbijania kolejnych rang w klasach styli oraz perkach. Niestety on się sprawdza jedynie, gdy pogramy trochę dłużej niż na jednej planecie. W trzecim akcie utknąłem na pierwszej planecie w sezonie. Jego kręta i mało czytelna natura sprawiła, że szybko traciłem dostępne punkty kraks, przez co wolno progresowałem w tych wszystkich rogelike’owych mechanikach, a niestety nie można wrócić do poprzednich, prostszych aktów, by łatwo powbijać oraz odblokować nowe perki. Tym bardziej, że grałem pod wymaksowanie każdej możliwej konfiguracji, jednocześnie bawiąc się za każdym razem inną możliwą.

Moim kolejnym zarzutem jest naprawdę słaby balans niektórych umiejętności, np. jest w tej grze build pod umiejętność autopilota. Przy wyższych poziomach tej umiejętności oraz z odpowiednimi konfiguracjami możemy przez większość wyścigu nic nie robić i dać grze przejść się samej. Nie będę wytykał palcami, ale na Discordzie przeznaczonym dla dziennikarzy ogrywających te grę przedpremierowo, chwalono się, że tą metodą ukończyli kampanię. Ja postanowiłem nie schodzić tak nisko i spróbowałem różnych podejść. Z drugiej strony jest też klasa zrobiona dla absolutnych świrów, polegająca na tym, że pojazd w stanie awarii zyskuje na prędkości i dopływie dopalacza wraz z łatwą naprawą – jest to prawdziwym igraniem z ogniem, a na niektórych mapach wydaje się niemożliwe bez wykorzystania limitu kraks.

Dodatkowo w kampanii mamy przed każdym wyścigiem możliwość obstawienia, na jakim miejscu skończy któryś z zawodników, co kompletnie nie działa. Raz, że to komputer i nie wiesz, jak się będzie zachowywał, a dwa, że nie mamy żadnych danych do porównania, np. jakie miejsca ostatnio zajmował, a nawet jaką ma pozycję startową, przez co szybko tą mechanikę olałem, by nie tracić kredytów.

Ten balans wkurzał mnie o tyle, że sprawdziłem, jak to jest przy pozostałych poziomach trudności i tam limit kraks jest inny. Na łatwym wynosi on 5, a na trudnym – o zgrozo – 2. I mocno żałuję, że nikt w studio nie otrzeźwiał i zobaczył, że to nie działa, tamto nie działa i lepiej podnieśmy limit kraks, a tak to mimo klimaciku, masy dobry systemów i pięknej grafiki, nie potrafiłem czuć przyjemności z rozgrywki, tylko irytację i skoki ciśnienia przy każdej kraksie.

A jak wypadają inne tryby dla pojedynczego gracza?

Poza kampanią mamy też tryb scenariuszy, który składa się z 13 mini-kampanii, gdzie wcielamy się w jednego z zawodników Galaktycznej Ligi. Musimy wygrać kampanie składające się z 4 zwykłych wyścigów oraz piątego, w którym trzeba zająć pierwsze miejsce. Sami zawodnicy są swego rodzaju reprezentantami określonego stylu jazdy, np. może być pod jazdę opartą na silnikach strumieniowych i to nawet w trybie alarmowym, albo najciekawszy – ale za to najtrudniejsze – z limitem dwóch kraks walczymy z postacią opartą na byciu jak najczęściej uszkadzanym i wykonywaniu napraw, a dodatkowo kampania rozgrywa się na planecie pokrytej kwasem, który łatwo może doprowadzić do stanu awaryjnego pojazdu. Sam tryb niesie ze sobą też korzyści do kampanii, bo za ukończenie danego scenariusza otrzymujemy punkty tuningu do ulepszania naszych pojazdów. Bawiłem się naprawdę dobrze w tym trybie, choć ostatecznie dwa ostatnie scenariusze, jakie mi zostały, okazały się dla mnie za trudne, ale poza tym naprawdę fajna zabawa systemami, które nie męczą też przez to, że taki scenariusz jest na max. 15-20 minut.

Poza scenariuszami mamy też wcześniej wspomniany tryb walki z czasem, gdzie mkniemy po pojedynczych trasach z góry określonymi pojazdami o różnych statystykach i próbujemy uzyskać jak najlepszy czas, za co możemy otrzymać kolejno brązowy, srebrny i złoty medal. Możemy też rywalizować ze swoimi znajomymi o pierwsze miejsce na tablicy wyników. Istnieje też podtryb, w którym na trasie są rozstawione bramki odejmujące nam czas, a szybkie zebranie ich wszystkich jest kluczowe do uzyskania złotego medalu. Sam tryb niestety też jest obarczony swoimi bolączkami. O jednym już wspomniałem, jest nim brak mapy. Poza tym nie wiem, kto wpadł na pomysł, by w wyzwaniu czasowym jednocześnie ścigać się z innymi rywalami. Ten tryb powinien opierać się tylko i wyłącznie na naszych umiejętnościach, gdzie jedynym przeciwnikiem jesteśmy my sami. Zamiast tego dają nam przeciwników, którzy mogą nas zaatakować i rozbić. Naprawdę to, jak wiele prób uzyskania czasu pod złoty medal zaprzepaścił mi przeciwnik, który wjechał we mnie poza kadrem, jest niedorzeczne, a wyzwanie samo w sobie bez przeciwników jest naprawdę wymagające, więc w pewnym momencie miałem dość i, dla własnego zdrowia, we wszystkich wyzwaniach czasowych z przeciwnikami przestałem celować w złoto. Poza tym brakuje mi w trybie ataku większego porządku. Skaczemy między planetami bez przerwy, brak w tym wszystkim jakiejś próby skatalogowania poszczególnych tras i łatwego wejścia w nie, tym bardziej, że to jedyny tryb bez motywu rogelike’owego, gdzie możemy wejść w każdą trasę z miejsca. Tu też czuć pustkę z faktu braku trybu dowolnej gry, z możliwością wyboru trasy z i pojazdu, co psuje obraz trybu, który w większości działa, ale niesie ze sobą problemy projektowe.

Multiplayer

Nie mogło zabraknąć również rozgrywki wieloosobowej. Multiplayer z grubsza dzieli się na dwa tryby: turniejowy oraz szybkiego wyścigu. Oba są oddzielne dla zwykłych pojazdów, jak i podracerów. Tryb turniejowy jest próbą przeniesienia mechanik z kampanii na grunt rozgrywki z innymi graczami. Wybieramy pojazd oraz zawodnika, każdy z nich ma różne cechy oraz style. Następnie rozgrywamy sezon trwający 6 wyścigów. Po każdym wyścigu, w zależności jakie miejsce zajmiemy, otrzymujemy kredyty, nową część do wyboru (im lepszy wynik w wyścigu, tym lepsza szansa na legendarną część) oraz pakiet ulepszenia cech pojazdu. Po każdym wyścigu odpowiednio rośniemy lub spadamy w rankingu, co ma też wpływ na pozycję startową. Pomiędzy wyścigami możemy skorzystać, tak samo jak w kampanii, ze sklepu, by wydać kredyty na nowe ulepszenia, a przed wyścigiem obstawić, jaką pozycję uzyskamy. Tutaj muszę szczerze przyznać, jak w kampanii ten system nie działał, tak w tym trybie został zwyczajnie lepiej zrobiony. Mamy łatwy wgląd na swoją pozycję w rankingu, jak i innych graczy, oraz mamy podgląd, jak inni gracze obstawiają. Możemy postawić albo wstrzymać się z braniem udziału w tym hazardowym przedsięwzięciu. Patrząc na to, że my wraz z innymi graczami podnosimy swoje statystyki, można rzeczywiście pobawić się w szacunki i nie raz dobrze trafić.. Na końcu czeka nas ostateczny sprawdzian na finałowym torze, gdzie wygrywa tylko zdobywca pierwszego miejsca. Co do szybkich wyścigów, podobnie wybieramy pojazd oraz postać, jednak w tym przypadku rozgrywamy pojedyncze mapy bez ulepszania się czy serii wyścigów.

Multiplayer jest bardzo przyjemny w rozgrywce i muszę szczerze przyznać, że to właśnie tutaj najlepiej działają rogelike’owe motywy. Mam tylko spore obawy, na jak długo tryb wieloosobowy może zatrzymać przy sobie graczy, bo poza zdobywaniem doświadczenia i odblokowywaniem kolejnych osiągnięć, po których dostajemy nowe sztandary na nasz nick, nie ma tu nic więcej. Brak tu większych nagród do odblokowania, jakiś specjalnych wydarzeń z nietypowymi zasady czy inne urozmaicenia zmieniające nam dobrze znane trasy i rozgrywkę. Smuci też fakt, że twórcy nie zapowiadają żadnych aktualizacji, nowych tras, postaci, kampanii, elementów kosmetycznych czy DLC, a jedynie drobne poprawki, jak ostatnie zwiększenie ilości graczy w grupie online z 3 do 6. Obawiam się, że brak próby podtrzymania uwagi graczy czymkolwiek, zwiastuje pustki w lobby. Na dzień pisania tej recenzji, lobby na wyścig zapełnia się tylko połową graczy, a resztę wypełniają boty…

Ostatnią mocną zbrodnią jaką twórcy popełnili, jest brak gry na podzielonym ekranie chociaż w dwie osoby przy jednym sprzęcie. Gra tego typu aż się prosi, by popykać razem z kumplami na posiadówce albo z bratankiem w niedzielne popołudnie po obiadku. Brak naprawdę boli i nawet mocno pociętą graficznie i pod kątem klatkarzu bym przywitał z otwartymi rękami, podobnie jak to się dzieje w innych zręcznościowych grach wyścigowych.

Niech Moc będzie z tobą

Obowiązkowo parę słów pod kątem oprawy. Muszę przyznać, że patrząc na to, że tytuł jest z tej niższej półki cenowej na rynku, to zrobiono tu kapitalną robotę. Wykonanie pojazdów pełne detali, przepiękne i barwne lokacje, targane różnymi efektami pogodowymi oraz klimatem. Naprawdę ładnie wykonane postaci, po których widać nieco budżetowość produkcji, lecz sam ich projekt oddaje mocno cały klimat, gdzie wydają się nad wyraz żywe, lecz jednocześnie nie brakuje w nich tego lekkiego przerysowania znanego serii. A klimatu tej produkcji nie brakuje, od wstępu do każdego wyścigu, gdzie mamy malownicze ujęcia na trasę. Następnie ekipy wyścigu szykujące się do startu, uruchamianie pojazdów, gdzie kamera jest skierowana na silnik, by płynnie przejść na jednym ujęciu za pojazd. Do tego dubbing oraz dialogi jak najbardziej pasujące do uniwersum Gwiezdnych Wojen. Całość otoczona świetną ścieżką dźwiękową w wykonaniu Gordona Haaba, który już od lat tworzy muzykę do większości gier z tego uniwersum. Na osobną uwagę zasługują dźwięki naszych pojazdów, gdzie już samo odpalenie silnika daje nam odczuć, jaka tam drzemie moc. Te wszystkie odgłosy, czy to na skręcie, czy to przełączając na silniki strumieniowe, skutecznie podnoszą adrenalinę podczas zmagań, a powoli pojawiający się motyw danego poziomu pod koniec wyścigu skutecznie nas nastraja do walki o najwyższe lokaty.

Grę ogrywałem do recenzji na konsoli Xbox Series X i twórcom naprawdę dobrze udało się opanować często problematyczny silnik Unreal 5. Gra ma naprawdę ładną grafikę, wszechobecne efekty świetlne, które co prawda są raczej statyczne, ale może w tym była metoda, by to wszystko działało tak dobrze. Mamy stałe 60 kl/s, które przez całą grę były niezachwiane w każdym z trybów. Dodatkowo gra może się pochwalić naprawdę wysoką rozdzielczością, która dynamiczne oscyluje w okolicach 2k, abskalowanego do 4k – nawet przy naprawdę efektownych pościgach nie czuć na ekranie efektu masła czy bycia niewyraźnym.

Grę też muszę pochwalić za szereg opcji, gdzie można łatwo usunąć niektóre irytujące elementy wizualne (jak ujęcia eliminacji, które same w sobie są super, ale później już odrywają gracza od akcji i sprowadzają go na manowce), ale też łatwy dostęp do ustawień dźwięku czy jasności obrazu oraz wybór języka. W przypadku tej gry, polscy gracze mogą cieszyć oczy kinową lokalizacją, która nie jest idealna, ale daje radę w szczególności przy dialogach. Osobno muszę wspomnieć o najlepiej jak dotąd wykonanym trybie dla daltonistów, gdzie ja – osoba z lekkim skrzywieniem postrzegania niektórych barwa – bardzo łatwo mogę skorygować barwy pod siebie oraz stopień problemu.

Wykonać Rozkaz 66

Podsumowując, muszę przyznać, że jestem dość rozdarty. Z jednej strony świetny projekt samego ścigania się i rozgrywki, klimatyczna i dopieszczona oprawa oraz ciekawy pomysł na rogelike’owość rozgrywki. Z drugiej strony jest zderzenie z masą mniejszych problemów i niedociągnięć projektowych, jak niezbalansowane wyzwanie w kampanii, chaos w wyzwaniach czasowych oraz mulitiplayerowa bieda. Trochę jest to jak ten kamień w bucie podczas wyprawy w góry, niby ładne widoki oraz klimat natury, ale cały czas cię boli każdy krok i w tym przypadku nie możesz przystanąć i go sobie wyciągnąć. Czuć tu zmarnowany potencjał, który przy większym czasie produkcji i budżecie mógłby być najlepszym arcade racerem tej generacji i jednocześnie jedną z ciekawszych gier z tego uniwersum.

Ocena końcowa: 6,5/10 

Grę do recenzji otrzymaliśmy bezpłatnie od agencji Bastion, co nie miało żadnego wpływu na treść powyższej recenzji. Gra STAR WARS: Galactic Racer dostępna jest na: komputery osobiste, PlayStation 5 i XBOX Series X/S.

Autor

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *