Od czasu wydanego w 2006 Wii Sports (dodawanego zresztą za darmo przy zakupie konsoli Nintendo Wii, co z perspektywy czasu jawi się wątpienia jako jedna z najlepszych decyzji marketingowych wielkiego N w historii), firma regularnie serwuje graczom kolejne kompilacje sportowych gier ruchowych na każdej generacji swojego sprzętu. Ostatnia z nich, wydane na Switcha w 2023 Nintendo Switch Sports, spotkało się jednak w momencie premiery z dosyć mieszanym odbiorem. Tytuł, jak każda odsłona Sports, do tej pory sprzedaje się rewelacyjnie (blisko 19 mln kopii na stan marca br.), lecz gracze i recenzenci nie kryli rozczarowania mieszanym poziomem kolejnych dyscyplin (z nowości chwalono badmintona, ale dosyć chłodno przyjęto np. piłkę nożną) i mało zróżnicowaną zawartością dla pojedynczego gracza. Zdaje się, że Nintendo wzięło te uwagi do serca i zapragnęło przywrócić serii dawną chwałę jak najszybciej, bo na kolejną odsłonę serii przyszło nam czekać znacznie mniej. Nintendo Switch Sports Resort ukazuje się zaledwie 3 lata po premierze poprzednika, w drugim roku rynkowej obecności nowego „Pstryka”. Gracze ponownie zostają przeniesieni na wyspę Wuhu, gdzie przygotowano dla nich 12 dyscyplin, całość opakowana jest jednak tym razem w dodatkowe możliwości, takie jak free-roam czy rywalizacje pucharowe. Jak więc wypada najnowsze Nintendo Switch Sports Resort i czy ponownie mamy do czynienia z tytułem imprezowym, który ma szansę stać się kolejnym system-sellerem giganta z Kioto?
Starcie sportowe na wyspie Wuhu + „Korona Wyspy”
Tym razem twórcy przygotowali łącznie 12 konkurencji, z czego cztery – tenis, kręgle, koszykówka oraz golf – to jedne z obecnych w serii od lat klasyków, których, umówmy się, po prostu nie mogło tutaj zabraknąć. Z Nintendo Sports powraca również siatkówka, a z poprzednich odsłon także tenis stołowy, łucznictwo, boks, skutery wodne oraz lotnictwo. Ostatnie dwie dyscypliny to zupełne nowości: wykorzystująca „mouse mode” nowych Joy-conów deskorolka oraz równie przaśne, co angażujące zapasy na kciuki. Miks ten na pierwszy rzut oka wygląda bardzo interesująco (choć niektórzy nie są zadowoleni z ponownego pominięcia baseballu, po raz pierwszy zaprezentowanego w serii dwie dekady temu), podstawowe brzmi pytanie jednak: jak się to wszystko sprawdza w praktyce? Cóż, jak to gry Nintendo mają wpisane w swoje DNA, główny nacisk położono tutaj przede wszystkim na zabawę, przez co niektórzy mogą być rozczarowani pewnymi uproszczeniami pozornie złożonych dyscyplin – niemniej większość konkurencji w Sports Resort jest na tyle dopieszczona, że argument ten szybko traci na sile. Tak, twórcy odświeżając poprzednie i projektując nowe mechaniki znowu celują tu przede wszystkim w fun, i wiecie co? Po raz kolejny wychodzi im to po prostu świetnie!

Sama struktura gry jest prosta; we wszystkie dyscypliny możemy zagrać samotnie lub w towarzystwie innych graczy na jednym ekranie (z czego warto mieć na uwadze, że większość wymaga pojedynczych joy-conów na głowę, ale niektóre – jak boks czy skutery – nie obejdą się bez pary kontrolerów per osoba), klasycznie dostępny jest tu również tryb starć online’owych. I choć pełnię doświadczenia otrzymamy, oczywiście, grając w Sports Resort przed ekranem telewizora, niektóre ze sportów, ku mojemu pozytywnemu zaskoczeniu, możliwe są również do komfortowego rozegrania w tabletopie. Kręgle może nie są w tej formie najwygodniejsze (ale możliwe!), ale już łucznictwo czy walka na kciuki (również w podzielonym ekranie!) to świetny sposób na zabicie czasu w podróży. Pozostałe dyscypliny oferują lokalną kooperację jedynie w docku, ale na tym możliwości oferowane przez Sports Resort nie kończą się. Istotną nowość stanowi tu bowiem „Korona wyspy”, tryb pucharowy, w którym dostajemy możliwość zdetronizowania dotychczasowych liderów sportów wszystkich 9 dyscyplin kompetytywnych w formie sukcesywnego wspinania się po drabince (od 20 do 1 miejsca). W „Koronie wyspy” może dołączyć do nas dodatkowy gracz, gdy to możliwe (w tytułach z trybami 2×2, jak koszykówka, siatkówka czy tenis), ale widać, że domyślnie zaprojektowano go po to, by zachęcić graczy do stawania w szranki przed ekranem również wtedy, gdy akurat nie znajdują się w gronie znajomych. Dzięki temu, Sports Resort uchyla się od łatki prostej „gry imprezowej” – to również pełnoprawna, arcade’owa gra sportowa, która stoi na własnych nogach także poza spotkaniami z rodziną czy znajomymi. A wszystko to dzięki starannemu dopracowaniu, selekcji i zróżnicowaniu zawartych w kolekcji minigier.

Stare-nowe dyscypliny
Na pierwszy ogień przyjrzyjmy się „klasykom”. Kręgle, jak to kręgle, od samego początku wciągają bez reszty – nikt tu nie próbował na siłę naprawić czegoś, co od lat działa bez zarzutów. Udane strike’i i spare’y cieszą tak, jak nigdy, a dodatkowe wyzwanie w formie dosyć wymagających przeciwników w „Koronie wyspy” zachęcają do ciągłego szlifowania umiejętności i taktyki tej tylko pozornie prostej minigry. Może to banał, ale kręgle w Sports Resort faktycznie sprawiają, że czuję się jak na prawdziwych rozgrywkach – bardzo łatwo wpaść tu w syndrom „jeszcze jednej gry”. Nieco większej precyzji i determinacji niezmiennie wymaga golf, w Sports Resport wzbogacony o dodatkowe 6 nowych dołków (resztę zrecyklingowano z poprzednich odsłon). Mam wrażenie, że tu sterowanie ruchowe może nie zawsze działa tak dobrze, jakby mogło, ale i tak jest bardzo dobrze – szczególnie, jak nieco bardziej załapiemy podstawy i przy wymachach zaczniemy uwzględniać również kierunek i siłę wiatru. Ciekawym i słusznym uzupełnieniem zestawu jest również boks, znacznie bardziej zręcznościowy niż cała reszta, zmuszający do aktywnego używania dwóch joy-conów i ciągłego „trzymania gardy”. Ostatnio ta dyscyplina dostępna była w Wii Sports Club na Wii U z 2014 roku, po raz pierwszy więc mamy okazję sprawdzić się w niej na Switchu i cieszę się, że postanowiono ją przywrócić, bo dobrze urozmaica odmienną stawkę. Podobnie jest z łucznictwem, które powraca po 17 latach, ostatnio dostępne w Wii Sports Resort. Jest coś magicznego w napinaniu wirtualnego łuku przy pomocy dwóch joy-conów i posyłaniu kolejnych strzał w sam środek tarczy. Łucznictwo to również jeden z niewielu sportów, w które bez większego problemu zagramy na siedząco, może stanowić więc dobrą chwilę wytchnienia między innymi konkurencjami.

Nieźle przedstawia się tu również koszykówka, choć to jedna z tych rywalizacji, gdzie nie obraziłbym się za nieco więcej możliwości strategicznych. Rzucanie do kosza jest super, ale już podawanie czy przechwytywanie piłki przy użyciu jedynie machania joy-conem wydaje się trochę zmarnowanym potencjałem – ale, podobnie jak przy kręglach, i tutaj „Korona wyspy” oferuje dodatkowe wyzwanie wystawiające na próbę nasze wyczucie czasu i celność. Podobnie jest z siatkówką; przy premierze poprzedniego Switch Sports nie każdemu przypadło do gustu przyjmowanie czy serwowanie za pomocą joy-conów, ja jednak osobiście bawię się w tym trybie naprawdę dobrze przez kreatywne wykorzystanie kontrolerów i dobrą imitację faktycznych, siatkowych zagrań. Tym bardziej dziwi mnie, że główne zastrzeżenia w nowej odsłonie Nintendo Sports kieruję do dyscypliny, która na tym etapie tej serii wydaje się już samograjem, czyli tenisa.
Tenis, czyli łyżka dziegciu w beczce sportowego miodu
Teoretycznie wszystko działa tu tak jak zawsze. W tenisie postać sama podbiega do piłki, przez co na graczu wisi jedynie obowiązek sprawnego odbicia czy serwowania. W praktyce mam wrażenie, że nieco przekombinowano tu bardzo proste założenia, które tak dobrze sprawdzały się w poprzednich odsłonach. Przede wszystkim: siła wybicia nie zależy za bardzo od samego wymachu, a momentu, w którym zdecydujemy się wyprowadzić uderzenie, przez co dosyć nieintuicyjnie wprowadza się bardziej ścinające czy agresywne zagrania. Idzie się tego nauczyć, ale dziwi mnie ta decyzja, bo rozgrywka staje się przez to bardziej statyczna niż dynamiczna. Po drugie, responsywność joy-conów sprowadza się głównie do ruchów nadgarstka, nie zdziwcie się więc, gdy postać rzuci się do przodu w celu odbicia wbrew waszym zamiarom. Większe wymachy nie mają tu większego sensu, podobnie jak imitacja bekhendów czy forhendów. Po trzecie i ostatnie, piłka jest zaskakująco lekka, co tym bardziej utrudnia sprawne wyprowadzenie ciosu; już Mario Tennis Fever w swoim swing-mode rozwiązało to znacznie lepiej, oferując możliwość wyboru szybkości piłki w każdym meczu. Oczywiście nie oczekuję, że minigra z kompilacji sportowej będzie dopracowana tak samo, jak osobny, dedykowany tylko tej dyscyplinie tytuł, ale i tak można było nieco bardziej to zrównoważyć, tym bardziej, że tenis stołowy – jedna z najbardziej zaciętych i wciągających rywalizacji w całej grze – jest pozbawiony tych wad, oferując szybką, dynamiczną, responsywną rozgrywkę. Paradoksalnie tenis ze Sports Resort dużo zyskałby, gdyby bardziej upodobniono go do jego „młodszego brata”, który naprawdę tu błyszczy.

Sporty rekreacyjne i dodatkowe tryby rozgrywki
Osobny akapit należy poświęcić również sportowym rekreacyjnym, które stawiają nacisk na, jak sama ich kategoria wskazuje, relaks i zwiedzanie wyspy Wuhu przy pomocy samolotu, skutera lub deskorolki. W tych konkurencjach co prawda również dostępne są opcjonalne tryby arcade i możliwość bicia własnych rekordów czasowych, ale ich główny model rozgrywki opiera się na 5-minutowych sesjach, w trakcie których spróbujemy zebrać jak najwięcej widokówek poukrywanych na całej wyspie (kolejno na lądzie, na wodzie i w powietrzu). Lotnictwo, które obsługujemy trzymając joy-cona jak samolot z papieru, to mój zdecydowany faworyt; sterowanie jest lekkie i przyjemne, ale też satysfakcjonujące, tym bardziej gdy opanujemy wykonywanie manewrów i przelatywanie przez opcjonalne obręcze. Skuterem też jeździ się super, choć – przez fakt wykorzystania obu kontrolerów – trochę bardziej zręcznościowo i mniej precyzyjnie (tym większa radość, gdy sprawnie wybijemy się z rampy i zaliczymy kolejne, dodatkowe wyzwania na wodzie). W obu tych trybach możliwe jest również zagranie w kooperacji oraz swobodna eksploracja wyspy, bez ukrytych celów, ot, dla wyciszenia i samego latania/jeżdżenia. W sportach rekreacyjnych doceniam też bardzo oprawę audiowizualną – w minigrach jest wystarczająca (tam cudów nie potrzeba), ale w chwilach, kiedy możemy przyjrzeć się bliżej rajskiemu projektowi całej wyspy, trzeba powiedzieć, że kierunek artystyczny Sports Resort jest bardzo malowniczy i spełniony. Tym bardziej należy docenić te słoneczne scenerie w chwili, gdy nasze słońce za oknem tak szybko chowa się za horyzont…

Nowości, czyli deskorolka i zapasy na kciuki
Wracając do jednego z nowych trybów, czyli deskorolki – wyróżnia się on na plus przede wszystkim dlatego, że oparto go na wciąż mało wykorzystanym przez Switcha trybie myszkowym. Szkoda, że to jedyna minigra wykorzystująca ten feature, ale zawsze coś; jeździ się przyjemnie i intuicyjnie, ba, dla chętnych znalazły się tu również wyzwania związane z trafnym wykonywaniem kolejnych, tony hawk’owych manewrów na specjalnie przygotowanych do tego trasach. Pozornie szalonym, ale koniec końców znakomitym pomysłem była również nowa minigra pod przyjacielskie rywalizacje, czyli zapasy na kciuki. To jedna z tych rywalizacji, którą najłatwiej włączyć z marszu bez dłuższego wyjaśniania zasad, a przeniesienie ruchów naszych faktycznych kciuków przy pomocy żyroskopowych joy-conów jest sprawne i odpowiednio responsywne. Chyba nikt nie spodziewał się, że właśnie taka niepoważna dyscyplina będzie tu największą nowością, ale cóż, takie właśnie jest Nintendo – zawsze stawiające na pierwszym miejscu przede wszystkim czystą zabawę i niekonwencjonalne pomysły, którą ją umożliwiają. I dopóki sprawdza się to tak dobrze, jak właśnie w Sports Resort, nie widzę powodu, by w przyszłości miało się to zmienić.

Podsumowanie
Sports Resort to kolejny już udany exclusive na Nintendo Switch 2 w 2026 roku (po rewelacyjnej Pokopii, pomysłowym Yoshim, solidnym Star Foksie czy zaskakująco wciągającym Splatoon Raiders) i cenny nabytek dla biblioteki startowej nowej konsoli, który uzupełnia ją o udane, grupowe rozgrywki wykorzystujące możliwości ruchowe nowych joy-conów. Jeśli zjedliście zęby na poprzednich odsłonach, to możecie kręcić nosem na fakt, że w gruncie rzeczy odświeżono tu znane od dekad klasyki – przy okazji psując nieco tenisa – ale całościowa selekcja i rekordowa liczba dostępnych na premierę minigier i tak robi bardzo pozytywne wrażenie, a nowe propozycje w postaci deskorolki i zapasów na kciuki znakomicie uzupełniają stawkę. Docenić należy również rozbudowę zawartości dla pojedynczego gracza, która czyni z tytułu nieco bardziej rozbudowaną grę niż tylko „imprezówkę”. A jeśli nie mieliście wcześniej do czynienia z tym cyklem i Sports Resort będzie Waszym pierwszym kontaktem z tą ruchową serią od Nintendo, nie macie się nad czym zastanawiać – ciężko o grę, która oferuje tak uniwersalny fun dla osób w każdym wieku przed jednym ekranem. Nie bez powodu przed dwudziestoma laty Wii Sports tak zawojowało świat – rdzeń rozgrywki jest tu niezmiennie nieśmiertelny.
Ocena: 8.5/10
Grę do recenzji otrzymaliśmy bezpłatnie od wydawcy ConQuest Entertainment, co nie miało żadnego wpływu na treść powyższej recenzji. Nintendo Switch Sports Resort dostępne jest na Nintendo Switch 2.





